Hemd van het Lijf: JAMES HUNTER

 

Bij Hemd Van Het Lijf gooien we alle schroom overboord en vragen we artiesten die binnenkort Hengelo aandoen dingen die we willen weten. Gespeend van enige journalistieke achtergrond voelen we deze keer James Hunter aan de tand. Een gesprek over Cher en The Village People en kroketten.

James Hunter, inmiddels platen uitbrengend via het gerenommeerde Daptone Recordings, kent een lange en ietwat stormachtige carrière. Van Morisson is fan en neemt hem mee op tour en de heren spelen bij elkaar op een plaat. Een duik in het doorgaans betrouwbare discogs archief toont echter ook dat James, alvorens hij zelf platen opneemt, heeft geschreven voor Cher en The Village People. Onze nieuwsgierigheid is gewekt.

Zeg James, hoe ga je liedjes schrijven voor The Village People en Cher?
James: “Nou je wormt jezelf in een hangmat in je nakie en dan komt de rest vanzelf” proest hij. Na een lachsalvo van ruim 10 seconden volgt een vraag terug aan de enigszins verbouwereerde interviewer: waar heb je deze informatie vandaan gniffelt Hunter. Van het dus doorgaans goed geïnformeerde Discogs, je staat daar vermeld als co-schrijver stamelt de interviewer van dienst. Hunter antwoordt lachend dat deze fout van welhaast mythische proporties is te wijten aan zijn toch redelijk veelvoorkomende naam. Waarvan akte. Snel verder met de vragen die geen enkel verder onderzoek vergen!

Op je derde album als Howlin’Wilf (onder deze naam nam Hunter enkele platen op eind jaren 80, Morrisey gitarist Boz Boorer is nauw betrokken) speel je Delilah van Major Lance. Die song komt uit je geboortejaar 1962, dus die kan je niet aanmerken als je vroegste muzikale herinnering vermoed ik. Wat is je vroegste muzikale herinnering?
Dat moet The Singing Postman zijn! Hij was erg populair in mijn geboortestreek. Hij zong in wat jullie dialect noemen en stootte destijds in noord-oost Essex the Beatles van de eerste plaats van de lokale hitparade. Een beetje een local hero die ook landelijk succes kreeg. Hij eindigde geloof ik nogal tragisch vanwege een alcoholprobleem.


Tragisch inderdaad net als het overlijden van een groot aantal grote artiesten de afgelopen jaren. Met wie zou je nog eens het podium willen delen? Dood of levend?
“Nou, met Mick Hucknall van Simply Red maar dan wel in het eerste geval” lacht Hunter. Een grapje uiteraard verontschuldigt hij zich onmiddellijk.” Ik zou graag nog een keer weer samenspelen met Alan Toussaint. Dat genoegen heb ik twee keer gehad, een keer in New York en een keer in Georgia. Een prachtige muzikant in alle opzichten en ook nog eens een aardige vent, jammer dat hij er niet meer is.”

Je tourt en speelt veel, ook met andere artiesten.Maar wat doe je als je thuis zit?
Eigenlijk niet zo veel. Ik verveel voornamelijk mijn twee Yorkshire Terriërs. Verder niks bijzonders.


Echt niks bijzonders? Zijn er geen donkere geheimen rondom James Hunter? Wat weet niemand over je?
Er is wel één ding waar ik mezelf mee vermaak. Ik ben een echte “virtual vandalist”. Ik vermink bestaande boekcovers in Microsoft Paint. Banksy move over, here is James Hunter! Ik vind het erg leuk om boekomslagen te voorzien van absurde foto’s en andere flauwigheden. Daar val ik overigens niemand mee lastig.


Koop je wel eens een boek om het ook daadwerkelijk te lezen?
Zeker! Het laatste boek dat ik heb uitgelezen was van Flann O’ Brien, een Ierse schrijver die onder meer columns schreef voor The Irish Times onder de naam Myles na gCopaleen. Een man met een goed gevoel voor humor en observatie en een satirische pen. Wat mij betreft één van de grootste Ierse schrijvers!


En koop je wel eens een plaat of ben je meer een streaming man? Wat is de laatste aanschaf?
Oh ja ik koop nog platen. Zowel in platenwinkels maar ook via Ebay. Het internet maakt gewoon erg veel items in 1 keer bereikbaar. Het laatste wat ik gekocht heb? Een single van Lou Johnson. It ain’t no use (een soul/blues slijper uit 1964, geproduceerd door Burt Bacharach). Hij nam ook als eerste (There's) Always Something There to Remind Me op, later een grote hit voor Sandie Shaw. Oh en onlangs ook Dorsey Burnette. Castle in the Sky. Zijn zoon speelde later nog bij Fleetwood Mac. The Stray Cats namen geloof ik ook al eens een nummer van hem op. Ik hou van die oude dingetjes.


Wij koken in Metropool zelf voor crew en artiesten. Wat moeten we je absoluut niet voorschotelen en waar wordt je wel blij van?
Geen rauwe tomaten. Yech. Niet te doen. In sauzen en zo prima maar niet zo uit de hand zeg maar. Verder vind ik eigenlijk alles wel lekker. Ik ben dol op jullie kroketten! En mayonaise op frieten is ook heerlijk, ook voor het eerst in Nederland gegeten. Daar doen jullie me een plezier mee in november!

Nou dat moet gezien onze goede relatie met de kroketten- en frietboer geen probleem opleveren! Je kan the James Hunter six op 5 november aan het werk zien en ben je fan van vintage soul, rock ’n roll en blues dan moet je dit zeker niet aan je fijnproeversneus voorbij laten gaan!